คือแบบ…
เราอยากคุยกับเธอนะ แต่เรารู้สึกเหมือนเธอไม่อยากคุยกับเราอ้ะ
เราเข้าใจว่าช่วงนี้เธอเหนื่อย
เราเลยไม่อยากเซ้าซี้เธอมาก
แต่เราก็คิดนะ
เหนื่อยมากจนไม่คิดจะสนใจเลยหรอ
นี่มันสามสี่วันแล้ว
ต้องทนไปถึงเมื่อไหร่
ลองถามตัวเองบ้างไหมอ่ะ
ว่าถ้าเราทำแบบนี้ใส่เธอบ้าง
เธอจะเป็นยังไง รู้สึกยังไง
ทำไมเธอไม่หัดเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง
สิ่งที่สำคัญที่สุดของความรัก คือ ความเชื่อใจ
เรารู้สึกเสียใจ
และรู้สึกปิดมาก
ที่ตอนนี้เรามีให้เธอไม่ได้
ก็ให้ทำไงได้ การไม่พูดออกไปดีกว่าเห็นๆไง
อย่างน้อยก็ไม่ได้ดูเป็นงี่เง่าในสายตาเค้า(หรือในสายตาตัวเอง)
เหมือนตอนนี้…
แล้ววันจริงมันมีแคปหมูให้ถ่ายไหม
ละแม่งเหมือนกันไหมวะสองวันอ่ะ
เคยเข้าใจเราไหมอ่ะ
หรือต้องการแต่จะให้คนอื่นเข้าใจตัวเอง
ควรรู้สึกไงอ่ะกับการไปช่วยสองวัน แต่ไม่มีรูปถ่ายโง่ๆเลยซักรูป
ควรรู้สึกไงอ่ะ
ถามจริง
จริงๆเรารู้สึกเสียใจที่เราไม่ได้ทำตามคำพูดซักอย่าง
พูดไว้ซะดิบดีตั้งหลายอย่าง
ทั้งข้าวสาย
ถือของให้
ถ่ายรูป
บลาๆ
พอไปไม่ทัน
ไม่เป็นคำพูด
ตัวเราเองก็เฟลนะรู้สึกโคตรโกรธความไม่รับผิดชอบขอบตัวเอง
มันดูเป็นประโยคพื้นๆ
แต่ครอ่านแล้วมันดีมาก มีความสุขมาก
แต่น่าเสียดายมากๆอ่ะ
ประโยคแบบนี้เรากลับไม่เคยได้รับมันจากคนที่เรารักที่สุด…ครอบครัว
สิ่งที่ต้องทำให้ได้
จากทั้งหมดเลย
คือ ยอมรับความจริง
แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง
คิดว่าอ่ะนะ
ถึงสมองจะบอกว่ายอมรับความจริงได้แล้ว
แต่หัวใจล่ะ
กล้าพูดออกมาดังๆไหม
ว่ายอมรับความจริง กับสิ่งที่เกิดขึ้นได้แล้ว?
เราเหงามาก
เราเศร้า
เราอยากมีความสุข
อยากเลิกคถเธอ
ตลกที่เราเข้าขันเสิชกูเกิ้ลหาวิธีแก้เหงา
แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรอ่ะ
จริงๆทั้งหมดมันไม่ใช่
เราไม่ได้เหงา ไม่ได้เศร้า ไม่ได้อะไรทั้งสิ้น
เราแค่คิดถึงเธอ
…
แค่นั้นเลย
เราไม่รู้ว่าจะเข้ามาอ่านไหม (คิดว่าไม่น่ามากๆ)
แต่เราไม่ชอบให้เข้าใจผิดอ่ะ
และก็ไม่มีพท. ให้เราอธิบายด้วย
สิ่งมี่อยากบอกมีเยอะมากเลยเว่ย
เรามั่นใจเว่ย เราไม่เคยโกรธเลย ทำอะไรไว้เยอะขนาดไหนก็ไม่โกรธ เพราะรู้ว่าทั้งหมดมันมาจากเราเอง ผิดที่เราเอง มันผิดที่เราเอง
เรารู้สึกมันไม่มีพท. สำหรับเราอ่ะ
เราไม่ได้ดีขึ้น เราแค่พยายามทำให้มันดีขึ้น และไม่ให้มันแย่ลง พยายามใช้ชีวิตกับมันให้ได้ เราพยายามมีความสุข เพราะไม่อยากให้เพื่อนเบื่อ รำคาญ และสมเพช ส่วนสำคัญคือเราไม่อยากให้ที่บ้านหรือพี่มารู้สึกว่า ‘นานเกินไป พอได้แล้วนะ’ เราไม่อยากให้เห็นว่าเราอ่อนแอแค่ไหน
เราคิดไปเองเยอะมาก เรากลัว เราเหนื่อย เราคิดถึงเธอมากๆ แต่เรารู้ว่าเธอจะไม่กลับมา เพราะเรารู้นิสัยเธอ เราคิดถึงเธอ
ผญคนนั้นมาแทนที่เราไปแล้ว เรารู้แค่นี้
เราอยากไปหาหมอ (ไม่เวอร์นะ) เรารู้ว่ามันไม่เหมือนเดิม มานานละ แต่เราทำใจไปไม่ได้ ตอนนี้ก็ยัง
เราแค่อยากให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม
เราแค่อยากมีเธออยู่ข้างๆ
เราเหนื่อยมากๆแล้ว
เป็นคำที่ฟังแล้วรู้สึกดีใช่ไหมล่ะ 🙂
ตอนฟังครั้งแรกก็รู้สึกดีเหมือนกัน
แล้วอะไรๆมันก็ดีขึ้นๆ
เพราะมีเค้าเป็นหลักให้
คอยเป็นที่พึ่งที่พักพิง
แต่พอถึงวันที่ไม่มีเค้าอ่ะ
ทุกอย่างที่เคยดี
แม่งพังหมดเลยเว่ย
แม่งพังหมดจริงๆเว้ย
5555555
พัง
Wanmoon 