คือแบบ…
เราอยากคุยกับเธอนะ แต่เรารู้สึกเหมือนเธอไม่อยากคุยกับเราอ้ะ
เราเข้าใจว่าช่วงนี้เธอเหนื่อย
เราเลยไม่อยากเซ้าซี้เธอมาก
แต่เราก็คิดนะ
เหนื่อยมากจนไม่คิดจะสนใจเลยหรอ
นี่มันสามสี่วันแล้ว
ต้องทนไปถึงเมื่อไหร่
ลองถามตัวเองบ้างไหมอ่ะ
ว่าถ้าเราทำแบบนี้ใส่เธอบ้าง
เธอจะเป็นยังไง รู้สึกยังไง
ทำไมเธอไม่หัดเอาใจเขามาใส่ใจเราบ้าง
สิ่งที่สำคัญที่สุดของความรัก คือ ความเชื่อใจ
เรารู้สึกเสียใจ
และรู้สึกปิดมาก
ที่ตอนนี้เรามีให้เธอไม่ได้
ก็ให้ทำไงได้ การไม่พูดออกไปดีกว่าเห็นๆไง
อย่างน้อยก็ไม่ได้ดูเป็นงี่เง่าในสายตาเค้า(หรือในสายตาตัวเอง)
เหมือนตอนนี้…
แล้ววันจริงมันมีแคปหมูให้ถ่ายไหม
ละแม่งเหมือนกันไหมวะสองวันอ่ะ
เคยเข้าใจเราไหมอ่ะ
หรือต้องการแต่จะให้คนอื่นเข้าใจตัวเอง
ควรรู้สึกไงอ่ะกับการไปช่วยสองวัน แต่ไม่มีรูปถ่ายโง่ๆเลยซักรูป
ควรรู้สึกไงอ่ะ
ถามจริง
จริงๆเรารู้สึกเสียใจที่เราไม่ได้ทำตามคำพูดซักอย่าง
พูดไว้ซะดิบดีตั้งหลายอย่าง
ทั้งข้าวสาย
ถือของให้
ถ่ายรูป
บลาๆ
พอไปไม่ทัน
ไม่เป็นคำพูด
ตัวเราเองก็เฟลนะรู้สึกโคตรโกรธความไม่รับผิดชอบขอบตัวเอง
มันดูเป็นประโยคพื้นๆ
แต่ครอ่านแล้วมันดีมาก มีความสุขมาก
แต่น่าเสียดายมากๆอ่ะ
ประโยคแบบนี้เรากลับไม่เคยได้รับมันจากคนที่เรารักที่สุด…ครอบครัว
Wanmoon 