เราน่าจะคุยกันบ้างเนอะ
เราไม่ได้คุยจริงๆจังมานานแล้วเนอะ
ทำงานมาเหนื่อย ก็พักผ่อนดิ
เล่นเกมไมอ่ะ
ทำงานมาเหนื่อย ไปค่ายได้
แต่หันมาสนใจ หันมาคุยกันอย่างจริงจังกันบ้างดิวะ
เห้ย
นี่เห็นเป็นไรอ่ะ
นี่น้อยใจเป็นนะ
นอกจากเรื่องแบบนั้นก็จะไม่คิดจะคุยเลย?
เอ้ออ
นี่กูต้องเห็นตัวเองเป็นไรวะ
น้อยใจเป็นนะโว้ย
ทำงาน เจอเพื่อนใหม่ ทำงาน คุยงาน ทำงาน ไม่ว่าง ทำงาน ยุ่ง ทำงาน กลับบ้าน เล่นเกม ทำงาน กลับบ้าน เล่นเกม เล่นเกม เล่นเกม เล่นเกม
ฮัลโหล กูไม่ใช่ช่องว่างในspacebarนะ ที่มีไว้เฉยๆ หรือมีไว้ตอนที่อยากได้
ฮัลโหลลล? คุยกับคนในเกมเกมนึงเยอะกว่าคุยกับกูทั้งอาทิตย์อีก
ฮัลโหลลลล นี่กูไง ไม่ใช่ตัวแก้เหงาที่ว่างเมื่อไหร่ก็คุยอ่ะ
เออ..เหี้ยสุดก็แค่ดร้อปเทเบิ้ลที่ทำมาทั้งอาทิตย์ทิ้ง แค่นั้นเอง ง่ายๆเลย
เหี้ยเอ้ย
เราก็แค่ผญง่ายๆ ร่านๆ แรดๆ คนนึง
ไม่มีค่าอะไรแล้ว
ไม่เหลืออะไรแล้ว
ไม่มีอะไรดีแล้ว
เค้าดูถูกเรามากเลยนะ
ถึงเค้าจะบอกว่าเค้าเปล่าก็เถอะ
เสียความรู้สึกนะ
มากๆเลยล่ะ
“ไม่ใช่ขอทานมานั่งดู ต้องมานั่งรอ เหมือนหมารอข้าว”
จำประโยคนี้ไว้ดีๆนะ 🙂
ฮัลโหลลลล ไม่ได้มาเขียนนานมากกกกก ขี้เกียจไง ๕๕๕๕๕๕ ไม่ว่างด้วย วันนี้อารมณ์ดีๆก็เลยเขียนซักหน่อย (ไม่ใช่อะไร เขียนโค้ดได้เฉยๆ ๕๕๕)
อย่างที่จั่วหัวนะคร้าบบบ ปีสามแล้ว เราก็ต้องฝึกงานนนนนนน เย้้้้้ (?)
แต่ที่ฝึกงานของเรานั้นอยู่ที่นี่จ้าาาา Kobe Universityyyyy, Japannnnn (ไม่ใช่ International นะ – -)
นี่ม.เราเองงงง (มีอะไรให้ดูฟะ มีแต่ต้นหญ้า) ไม่ได้ถ่ายรูปม. ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปอะไรทั้งสิ้น ถถถ
การเดินทาง : นั่งรฟ แล้วนั่งรสเมย์ต่อ หรือจะนั่งรฟ.แล้วเดินขึ้นมาก็ได้ แต่เรานั้นด้วยความงก ๕๕๕๕ เพราะแม่งแพงมาก รฟ. ๑ สถานี ๑๕๐ เยน ๕๐ บาทนั่นล่ะ ส่วยค่ารถบัส ๒๑๐ เยน ๗๐ บาท ตลอดสายจ้า รวมเป็น ๓๖๐ เยน (๑๒๐ บาท) บ้าไปแล้วววว ดังนั้น! คนงกอย่างข้าพเจ้านั้นนนนนน 30 minutes walk to university kaaa เดินวนไปดิ ๕๕๕๕ จริงๆ ไม่ได้ไกลมากหรอก จะเหนื่อยแค่เดินขึ้นเขาตอนขึ้นม. กับตอนขึ้นบ้านเท่านั้นอ่ะ นอกนั้นเดินไปเรื่อยๆเดี๋ยวก็ถึง เพราะอากาศก็เย็น ร่มก็มีกางไปดิ แล้วก็เดินเป็นแนวราบด้วย แต่กว่าจะถึงม. ต้องพกทิชชู่นาจาาาา มีอยู่วันนึง ลืมเอาทิชชู่ไป โอ้โห หน้าผมนี่เหงื่อไหลยังกับก๊อก บ้าไปแล้ว ซื้อทิชชู่ ๗ ด่วนจ้า คิดดู ลำพังอยู่ไปทยเดินไปม. ห่างจากหอแค่แปบเดียวเหงื่อก็ท่วม ละนี่เดินขึ้นเขา อาบเหงื่อเลยจ้าาาาาา
นี่บ้านที่เราอยู่เองงงง ดูดีมะ? ภายนอกอาจจะดูดี(?) แต่ภายใน ถ้าไม่สตรองพอ อยู่ไม่น่าจะได้นาจา แต่สำหรับเรา สบายๆ เราสายสตรองอยู่แล้ว อิอิอิ
ถ้าเดินขึ้นเขาไปนิด (นี่ยังขึ้นไม่พอ?) จะมีศาส? วัด? หรืออะไรซักอย่างอยู่ ทางขึ้นไม่ค่อยน่ากลัวหรอก แต่พอเดินไปใกล้ๆถึงเท่านั้นล่ะ ดูปลีกวิเวกสุดๆ
เอาจริงๆอยู่นี่ไม่ได้หวังอะไรมากหรอก จปส.หลักมากๆๆๆๆๆ ที่มาฝึกงานที่นี่ เพราะอยากออกจาก Comfort Zone ๕๕๕ เป็นไงล่ะมึง เจอความยากลำบากวนไปจ้าาาาา ถถถถ
ขออิงคำพูดจากคุณพ่อ
“ความเห็นแก่ตัว เรื่องธรรมดาเมื่อไปอยู่ต่างประเทศ” – พ่อ (2017)
แค่นี้จบค่าาาา ไม่ต้องมีคำบรรยายใดๆซักคำให้ลึกซึ้งงงงง~
But anyway เข้าเรื่องค่ะ วันนี้ไม่ได้จะมาดราม่า ๕๕๕๕ (บล็อกนี้แม่งมีแต่งเรื่องดราม่า ถถถถ) แต่จะมาเขียนว่าหลังจากที่มาอยู่ญี่ปุ่นได้…..กี่วันแล้ววะ – -? อืมมมมม ประมาณ ๑๐ วันได้ (เครื่องลงวันที่ ๒๘ พ.ค.) ไปเห็นอะไรในญี่ปุ่นมาบ้างงงง
จริงๆ อ่ะคือมันมีมากกว่านี้เว่ย แต่ไม่ได้ถ่ายมา ๕๕๕ เกรงใจเค้า ถถถถ
อีกอย่าง พื้นที่ที่เค้าจัดไว้ให้เด็กมีเยอะมากๆ ไม่ว่าจะเป็นสวนสาธารณะ หรือว่าสนามเด็กเล่น เยอะแยะไปโหม้ดดดดด น่ารักคาวาอี้มากๆ (ตอนเด็กน้อยทั้งหลายยังไม่แหกปาก) ยิ่งเป็นเด็กๆชุดนร.นี่ยิ่งน่ารักเข้าไปใหญ่ เหมือนในการ์ตูนเลยยยย ><!!
ตอนนี้ไม่ค่อยได้ไปไหน เพราะขี้เกียจ (ได้หรอ?) คือเอาจริงๆตอนอยู่ไทยก็ขก.ออกจากบ้านเพราะขก.เดินทาง พอมาอยู่ญป.นี่ก็ไม่ได้ไปไหน เพราะขก.เดิน แม่งเดินเยอะมาก ขึ้นเขาลงเขา บลาๆๆๆ กล้ามขาแข็งแรงไปอีกจ้าาาา ที่ๆไปเที่ยวอย่างจริงๆ(มาก) ไม่รวมแหล่งช้อปปิ้ง มีแค่ที่เดียวเองอ่ะ ๕๕๕๕ ที่แห่งนั้นก็คือออออออออ
ไปแล้วววววว แม่ video call มาาาาาาาาาาาาา
2 years ago
what happened in that day?
ถ้าย้อนเวลากลับไปได้จะเลือกทำแบบนั้นไหม?
อยากรู้คำตอบของฉันในโลกคู่ขนาน 🙂
Wanmoon 