รถเมย์ลอนดอน

  
🙂

จดหมายจากฉัน

ช่วงนี้รู้สึกถึงปัญหาชีวิตที่รุมเร้า รู้สึกว่าตัวเองไม่ปกติ

เราเป็นคนพูดน้อยลงและยิ้มยากตั้งแต่เมื่อไหร่

พูดน้อย = พูดน้อย แต่คิดเยอะไปหมด อยากพูดอะไรก็ไม่ได้พูด

ยิ้มยาก = ยิ้ม แต่น้อยที่จะยิ้มออกมาจริงๆ ไม่ใช่ฝืนยิ้มอย่างที่ทำอยู่ทุกวันนี้

เกิดอะไรขึ้นนะ?

ตอนนี้มันหลายเรื่องเนอะ  ค่อยๆคิดได้ไหม 

เราทำไม่ได้หรอก ก็เป็นคนคิดมาก จะให้คิดน้อยๆได้ยังไงล่ะ บ้าแล้ว

ทำไมรู้สึกอยากร้องไห้

ร้องไห้ออกมาสิ ฮือๆ แงๆ T^T 😦

ตอนนี้เหมือนมีเรื่องอะไรจุกอยู่ที่คอ

…

เอาเถอะ จะเรื่องอะไรก็ช่างมัน ยังไงมันก็เป็นแค่ปัญหารายวัน 

เดี๋ยวก็ลืม(มั้ง)

ขออย่างเดียวนะว่าน 

อย่าเครียดจนลงกระเพราะเลย ที่นี่ไม่มีคนดูแลเราได้หรอก ไม่มีคนพาเราไม่โรงพยาบาลหรอก ไม่มีใครพูดให้หมอฉีดยาให้เราได้หรอก

🙂

กินเยอะๆนะยายสอนไว้ ช้อกโลแลตช่วยให้อารมณ์ดี 

ด้วยความเป็นห่วง

จากฉันเอง