Movie twt
Mary is happy, mary is happy
หนังเรื่องนี้เป็นหนังที่อยากดูมานานแล้ว ตอนแรกจะดูเพราะพี่จูนนางเอก(?)ของเรื่อง แต่พอดูกระแสตอบรับกับเนื่องเรื่องบวก สปอย ทำให้ยิ่งอยากดูเข้าไปใหญ่ ตอนแรกกะจะไปดูที่โรง ตั้งใจจะไปกันมากๆๆๆ แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ไปเลย ต้องกลับมาตายรังกับแผ่นก้อปที่บ้าน -.,- แต่พอดูแล้วก็เป็นหนังที่ประทับใจมากๆๆๆๆๆๆๆๆ มีทุกอารมณ์ ขำ เศร้า ติส ชอบ ไม่แปลกใจเลยที่หนังเรื่องนี้จะกวาดรางวัลมาตั้งหลายที่ แต่ไม่ชอบอยู่อย่างนึง ไม่ชอบมุมกล้อง ไม่รู้ว่าตั้งใจถ่ายให้เป็นอย่างนั้น แต่ทีมงานก็ดูน่าจะมีฝีมือนี่นา เพราะผกก. ก็มีผลงานดังๆเยอะ แต่สงสัยว่าทำไมมุมกล้องมันแปลกๆ เหมือนมือสมัครเล่นถ่ายเลย(?) หรือมันเป็นปกติของหนังติส แต่ก็เอาเถอะ เป็นคนไม่ค่อยดูหนับ ดูแต่เรื่องที่อยากดู ขอให้คะแนนหนังเรื่องนี้ 9/10 แล้วกัน เพราะไม่ชอบมุมกล้องเลย
Monthly Archives: April 2014
My life
Sometimes i just want to read book to get more knowledge but im too lazy. To start to do something like this i think it very hard for me. I hate it because i fall so i give up to everything. My parent want me to study hard and do something good, it make me stress but it not their fault, its mine. Im sorry mom dad. I give up
Come back home
First day in Japan
เมื่อวานขึ้นเครื่องจากดอนเมืองตอนตี1 เวลาเดินทาง8 ชม.(มั้ง)จากไทยไปญป ได้นอนจริงๆไปแค่ชมเดียวเอง -.- ไม่ชอบนอนแบบนี้เลย นอนไม่สบาย ตอนนี้มีเงินอยู้ในกระเป๋า 16000 เยน รองเท้าผ้าใบที่ใส่คับมากกกกกก รองเท้ากัด ทำเอาปวดตีนไปทั้งวัน ตายๆๆ พอลงเครื่องที่นนริตะ ญี่ปุ่น ก็นั่งรถต่อไปวัดอะไรซักอย่าง ที่มีโคมอันใหญ่ๆ ใช่วัดอาซากุสะไหมเนี่ย -.,-? ซื้อซองจม. จากร้านหน้าวัดมาแพ็คนึง ประมาณ 400 เยนมั้ง ใช้แบ็งพันจ่ายไป จำไม่ได้ แล้วก็ช็อปของกินบลาๆๆๆไป ทัวนัดรวมตัวบ่ายโมงเพื่อกินข้าว แต่กว่าจะได้กินก็ปาเข้าไปบ่ายสอง ต้องไปนั่งรอหน้าร้านตั้งชม. นึงแหนะ เสียเวลามากๆๆ อาหารก็ไม่อรอ่ยนะ แต่อยู่ในชั้นพอทานได้ เสียตรงที่อาหารเย็นมาก ตอนขากลับไที่รถ เดินกลับเข้าซอยข้างๆ พุดดิ้งในซอยแถวนั้นมีอยู่ร้านนึงอร่อยมาก นี่ก็จ่ายแบ็งพันไปอีกใบ รสที่กินกระปุกละ 500กว่าเยน ที่เหลือพี่ปั้มออก ไปพ่นอิ้งงูๆปลาๆกับเค้ามานิดหน่อย 5555 ก็ทำให้พอรู้สึกว่า เฮ้ย เรียนมาตั้งนานก็้ได้เรื่องเหมือนกันนะเนี่ย 555 พอมาถึงที่รถก็ยังไม่มา ต้องเสียเวลานั่งรอไปอีกชมนึง เสียเวลาสุดๆ เลยมีเวลาเดินทางชินจูกุแค่3 ชม. เอง 5 โม- ทุ่มนึง เดินขาแทบขวิด พี่ทิพย์มาเป็นไกค์ส่วนตัวให้ที่บ้าน เค้าพาแม่ไปซื้อกล้อง กับซื้อรองเท้าของพี่ปั้ม ตอนเดินไปเห็นร้านนึงขายของทำสแคปบุ้ค เลยกะว่าจะถามเรื่องสิ่วให้มีน แต่พอถามเค้า เป็นอิ้งนะ พร้อมโชว์รูป(ที่ไม่ค่อยชัด) ให้เค้าดู เค้าบอกว่าเค้าพูดอิ้งไม่ได้ โอเค อันนี้เก็ต เพราะอิ้งเราก็โง่พอๆกัน เลยจัดการเดินหาทั่วร้าน คิดว่าคงไม่มี เลยซื้อเทปรูปๆไปให้มันสองอัน อันละ 200 กว่าเยน อันนี้ก็จ่ายแบ็งพันไป. ล้วก็เดินตะลอนๆๆๆต่อ ไม่ได้ไรมากอ่ะ ไม่ได้ดูจริงจังเลย ขก. จะดู ไม่มีเวลา อยาก าเดินดูคนเดียว แต่ก็ไม่ได้ไง อ่านะ เข้าเช็คอินโรงแรมตอนปรพมาณ3ทุ่มมั้ง แล้วก็ออกไปหาข้าวกินต่ ร้านที่ไปกินเป็นราเมงหยอดเหรียญ ที่ให้จ่ายตังก่อนแล้วไปยื่นใบเสร็จให้เค้า ประมาณนั้น กดสั่งข้าวหน้าเนื้อ (ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนั้นมันเป็นเนื้อ) เบอร์ 11 มันเขียนไว้หน้าตู้โชว์ ราคา 540 เยน เราก็กดไป เบอร์ 11 ราคา 540 เยน ที่ตู้สั่ง สรุปมันออกมาเป็นเบอร์ 01 รู้สึกผิดกับลุงที่เอามินิข้าวแกงกะหรี่(เมนูของเบอร์01) ของหนูไปกิน ส่วนหนูกินราเมกับ ข้าวหน้าเนื้อ ไม่อร่อยเลย หรือเราไม่ชอบก็ไม่รู้ แต่ให้เส้นราเมนเยอะดีน้ำซุปอร่อย
สรุป วันนี้เหนื่อยมาก ทัวยังไม่เป็นที่น่าพอใจ ถ้าให้คะแนน คือ น้อยกว่าหรือเท่ากับ 5
นอนล่ะ
พึ่งเข้าวันที่ 13(?) 0:09 AM ณ โรงแรม Tokyu hotel จังหวัด โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
ปล. พี่แวนนอนกรนเสียงดังมาก ท่าทางจะเหนื่อยจริง
🚍 🇯🇵


